artık rüyalarıma giriyorsun. Seni en son avşadayken aradım. aylardan ağustostu sanırım. Müsait değildin. Sesini duymak istiyordum sadece dedim. Sevindin, ben seni müsait bir zamanda ararım dedin. aylardan ocak oldu, sen hala aramadın. ama ben seni bugün arayacağım. Çünkü ben seni unutmam. Sen unutuyorsun işte.

Eskiden sevince çok güzel yazardım.
Eskiden sevince çok okurdum.
Eskiden harbiden öylesine severdim.
Eskiden seni hiç görmemiştim.

Bir Gece Delirmesi

Mutlu musun ?

Yine başladı içimden içimden konuşmalar

Edebiyat’a dalmalar, şiir yazmalar

Keşke yapmasaydım diyeceksin.

‘’Keşke yazmasaydım o karanlık sözlerimi

Ellerim kırılsaydı da karşıma bir şair çıkarmasaydım

Dümdüz, tembel, hayatta tek gayesi iş bulmak olan adamı

Zorla şair çıkardım''

Eskidendi bu sessiz sessiz düşünmelerim

Şiir yazmaya çalışmazdım bu aralar

Yazacak kim kalmıştı ki ?

En iyisi mazideki ‘’Müzeyyen’’lere kadeh kaldırmaktı.

En iyisi başkalarına dalmaktı.

Başka kızlarla konuşmak, sohbet etmek, hoşlanmaya çalışmak…

Hoşlanmaya çalışmak, çünkü sevemiyordum.

Tanımadığım, çocukluğumun birkaç küçük anısında kalmış, sadece adını sanını bildiğim, sıradan bir kızsın seni. Kızım ben seni harbiden tanımıyorum. Bak buraya kadar şair oluyordum, şimdi yazara döndüm.

Özlüyorum seni. Gerçekten tanımadığım bir insanı eski sevgililerimden, hoşlandığım kızlardan, arkadaşlarımdan, birçok sevdiğim ve sevenimden daha çok özlüyorum. Ve emin ol bunu sınav haftamda bile bırakamıyorum. Bari sınav haftası azad et be. Akşamın karanlığında o pis, simsiyah sözlerini çıkarma karşıma! Kendini hatırlatma, özletme.

Şimdi anladım ki Müzeyyen çok güzel admış.

Onu bunu geç de yahu hadi ben söyleyemiyorum, hadi açıktan açıktan diyemiyorum.

Peki sen neden susmalardasın ? Neden alttan alta söylediğim hiçbir şeyi anlamazsın ?

Bu arada bu fotoğrafla birkaç eski sevgiliyi sahta hesaplarla kendime yazdırdım ha. :) Ama inan ki amacım onlar değildi. Sana da söyledim ya, ben senin cinsinden tiksindim.

Saat onbir'i on geçiyor. Birkaç güne finaller başımda duman ama ben sana yazıyorum gizliden gizliden. Emin ol bunlar aklı başında yazmalar da değil. Kim okur benim bu kustuğum kelimeleri ? Emin ol sadece içimdekini kusuyorum.

Kızım; ben senin kokunu hatırlayamıyorum be. Keşke aynı şehirde olsak. Belki yemekhanede karşılaşırız, belki bir kafede oturup sade kahvelerimizi içeriz. Birbirimizi tanırız en azından.

Ulan harbiden be! Ne güzel olurdu oysa.

Şimdi sen kurtların ortasında bir kuzusun gözümde.

Ya tosuncuk, ben böyle saçma hayallerin peşindeyim de, senin aklında kim var acep ?

Neyse, bu kadar yeter. Gerçeklerle uğraşacak halim yok.